Woorden

Posted 14 november 2009 by pajaroo
Categories: nutteloze overpeinzing, tussen witregels

nee
we schrijven al lang geen gedichten meer
de woorden komen niet meer aangestormd
ze slenteren wat

ze blijven soms haperen
aan uitstekende liefdes
en middelmatige herinneringen

ze slaan een praatje
met vroegere zinspelingen
maken allusies op de toekomst
met een brompot uit het verleden

en wanneer ze mijn handen bereiken
zijn ze uitgeput
of erger nog
helemaal veranderd

wij zijn niet meer wie wij vroeger waren

parmantig halen zij hun neus op
probeer het later nog eens
hun blik spreekt boekdelen
die de mijne niet zijn

*

Ik heb het moeilijk met november. Zelfs als de zon schijnt en de wolken zachtjes voorbijzweven. Ik heb het moeilijk met mezelf. Zelfs wanneer ik die jeans met de vlinders op mijn kont draag en een boek lees over toeval en geluk. Ik heb het moeilijk met de ongrijpbaarheid van mijn dromen en de afdruk die de liefde achterliet in mijn hart. Ik heb het moeilijk met woorden die niet zo vlot komen als ik zelf zou willen. Gisteren beet ik in een delicieuze wafel en ik had teveel gedachten. Ik weet nochtans dat de oplossing altijd om de hoek ligt, daar waar we ze net niet zien.

Kakkerlakdoosjescontroleerder*

Posted 13 november 2009 by pajaroo
Categories: zomaar woorden

Ik weet niet goed wat ik moet schrijven. Dat gebeurt wel vaker. Deze ochtend werd ik gewekt door de kakkerlakdoosjescontroleur. Welkom in mijn wereld!

Gisteren en eergisteren waren leuke dagen zonder veel zorgen. Elf november is uiteindelijk echt een vredevolle dag geworden. Ik zat voor school te werken bij de marsman, ik ging naar de film om halfzes en daarna kookte ik samen met een Rus een beetje zoals vroeger. Uiteindelijk was het pasta met broccoli en spinazie in roomsaus en vleesjes met de rest van de groenten. De bordeaux was wit en heerlijk zoet. Midden in de nacht werd ik wakker en keek ik naar de matras waar hij zo vredig lag te slapen. Ik moest glimlachen.

Hij voerde me naar het station alwaar mijn gezelschap me op stond te wachten. We aten pannenkoeken met geitenkaas en honing in Brussel, in de Marollen, in een heel klein bartje aan het Vossenplein dat Chez Mamie heet en waar een schattige Fransman je met een sprookjesachtige glimlach bedient. We dronken koffie, pintjes (hij), warme chocolademelk die gemaakt wordt met een stokje met een kubusje chocolade eraan en frambozensap (ik). We wandelden binnen in de mysterieuze wereld van René Magritte en ik was soms heel erg onder de indruk door de sterke citaten aan de muur. Zijn lievelingsschilderij kwam pas helemaal op het einde maar ook onderweg kwamen we soms pareltjes tegen.

En toen belandden we per ongeluk in die luxestudio in het absolute centrum van Brussel, alwaar mijn liefste snobvriend ons in kostuum champagne inschok en wij getuige waren van een beginnend verjaardagsfeestje voor één zijner hotelmanagmentcollega’s. Ik stak teelichtjes aan en keek de gastheer heel diep in de ogen. Tot zondag in de Manteca zei ik, en ik meende het. Waarop mijn gezelschap en mezelve de wijde wereld weer introkken en een hapje gingen eten. We maakten nog wat mopjes onderweg naar huis en ik werd uiteindelijk nog aan mijn deur afgezet met de auto.

Zeggen dat de rust in mijn leven wedergekeerd is zou al te positief zijn, maar ik ontwaar in mijn gedachten somtijds iets wat me er vaag aan herinnert. Gisteravond las ik het rode boekje, het dagboek dat ik bijhield ten tijde van mijn allesverscheurende illusie. Ik bleef er kalm onder en besefte dat hij hier straks staat en dat ik gewoon verder moet leven. Pepe zei me dat alles reeds in gereedheid gebracht is voor mijn komst woensdag. De kioskero werkt al lang niet meer in de kiosk maar wil me wel heel graag zien. En ik heb al een lijstje in mijn hoofd met winkels die absoluut bezocht moeten worden, waaronder Oysho, Calzedonia, Desigual en Librería Babel.

Ik laat Spinvis nog wat zingen hier. Ik ga douchen en de dag beginnen. Vanavond wafelenbak in Ledeberg. Dat belooft.

Posted 11 november 2009 by pajaroo
Categories: nutteloze overpeinzing

Update over het leven in Gent.

Vandaag en gisteren honderd procent de lessen meegevolgd. Een compleet nieuwe ervaring. Daarnet nog eens gelachen tot de tranen in mijn ogen prikten. Dat was lang geleden en het deed deugd.
Gisteren met z’n vijven nog eens gemoedelijk in Het Salon neergestreken. De kleine en grote persoonlijke drama’s even proberen vergeten en genieten van koffie en gezelschap.
De cultuurcheques zijn op. Onvoorstelbaar. Op de weg terug van de Therminal zag ik overal vuile gedoopte kinders. Degoutant.
Daarnet reed overal de politie rond. Er zijn blijkbaar extreem-links en -rechtse betogingen.
In mijn gebouw wordt momenteel een cantus gehouden. Overal stinkt het naar bier.
De schattige jongen die in Het Paard van Troje werkt heb ik daar al weken niet meer gezien. Herman Brusselmans wel, en zijn vrouw en hond.
Er is veel rook in de Spinnekop maar het volkje bevalt me er wel, alsook de cafébaas en de bloemetjes die in de Roomer drijven.
In Delhaize Ledeberg kocht ik lukraak ingrediënten voor mijn etentje van morgen. Prei. Verse blaadjes spinazie. Broccoli. Champignons. Room. Geraspte kaas. Gemarineerde varkensreepjes. Een fles Bordeaux. Iemand een idee voor een gerecht?

Het is na middernacht. Mijn ogen prikken van de rook. Ik denk toch dat ik me ergens voldaan voel al weet ik niet waarom. Gisteren zei de bulgaar you are beautiful en ik dacht maar wat doet het ertoe als je toch niet van me houdt.

Morgen mag het een vredevolle dag worden.

37,8

Posted 8 november 2009 by pajaroo
Categories: dit is de liefde dames en heren, nutteloze overpeinzing

Ik heb een rode blos op mijn wangen. Het is schattig. Het is koorts.  Daarnet kwam de voormalige geliefde binnenwandelen. Hij mocht me niet aanraken omdat ik ziek ben maar ook gewoon omdat we nu niet meer samen zijn. En nu ik Bulgarije zo veel mogelijk probeer te vergeten en daar soms ook in slaag komt hij weer bovendrijven in mijn gedachten. En hoe hij zo lief kon zijn. Vooral wanneer ik bijna in slaap val mis ik zijn arm. Vooral dat. En dat ik  nu niet meer zo belangrijk ben voor hem.

En ik zeg tegen mezelf het is beter zo en ik meet mijn koorts nog eens. 37,8. En zo merk ik dat alles langzaamaan beter wordt en dat we niet weten hoe de volgende dag eruit zal zien.

Ik heb altijd van je gehouden, liefste ex-rus van me. En ik ben vaak een klein verwend wicht geweest maar ik heb altijd van je gehouden. En ik mis je. En terwijl ik dit schrijf vullen tranen mijn ogen maar ik glimlach toch. Omdat het allemaal groot worden is, en wijs, en zelfstandig. Omdat ik altijd een boontje gehad heb voor onbereikbare mannen. En omdat ik zo blij ben dat zij je alles kan geven wat ik niet kon.

En nu ga ik slapen. Mezelf opkrullen in een bolletje zoals steeds, zodat er altijd een lege plek blijft in mijn bed. En ik wacht en sla mijn arm om een boek, me afvragend wie de volgende zal zijn.

Ogen

Posted 8 november 2009 by pajaroo
Categories: *dit wilde ik nog zeggen

Gisteren beschreef ik in het Engels het bezoek van de twee Bulgaren aan mijn geliefde stad. Het meisje in kwestie las het en diende me meteen van repliek in haar taal: beelden.

http://pair-o-eyes.blogspot.com/2009/11/poetry-in-ghent.html

Lees en zie voor het eerst Gent vanuit de ogen van een Bulgaarse artieste…

If you flip a coin, do you let fate decide?

Posted 7 november 2009 by pajaroo
Categories: *dit wilde ik nog zeggen, dit is de liefde dames en heren, zij kwamen uit het Oosten

This is one I will be writing in English. Not an extraordinary English. Just the words that pop up in my head. And you should know I’m writing this for you. It has been a long time since I have felt the urge to write because of a girl. The friend in who’s house you spent the night is one of them. And now it’s you.

I remember the night we met. We were walking the streets of Sofia and suddenly you were talking about your dreams. About the plans you have and about how one big city can be too small for all the ideas in one tiny head. I was not hungry and frightened and yet we had a great dinner. It was back there at that wooden table I catched your truly remarcable eyes for the first time.

Two tough Bulgarians went for a wodka so we were left by ourselves in your small appartment. The cat had remarcable eyes too. I remember following you to the kitchen. I remember telling you my story. I remember you listening and slightly nodding your head. I remember you saving me that night.

The kitchen was so small it provided a strangely familiar atmosphere. The good part was when you were telling stories. You would walk around, sit down and vise your mug with both hands. I would listen and wonder why we were sitting there, facing each other, two complete strangers. I left you Belgian chocolate the next morning.

You know, you look like a real artist when you smoke one of those elegant cigarettes. You look even more like an artistic vagabond when you watch the world through that huge lens of yours. When you walk around in Gent and your eyes register scenes I would never even notice. You try to teach me how to focus but I manage to get your faces blurry and the beautiful Gent buildings on the back very sharp. We drink small bottles of jenever and laugh about nothing. We drink winter macchiatos with little milk foam hearts in it and you try the best chocolate cake ever. We sit at a big table and talk about life. About how Bulgaria and Belgium, how the two of you and me, how we all have particular dreams, objectives, struggles. The boy sitting next to us is overhearing our conversation. You say it feels good to know that our lives are interesting for other people.

You bought David Bowie and Radiohead. We walked home beside the river. Twilight. It was a detour but I knew you would love the light. You took pictures of reflections in the water. You said we are as powerful as the water because we are all water. I believed every word you said.

I was not sad. It was an unknown mixture of happiness and melancholy. You smoked a cigarette on the balcony. It was dark and Gent unfolded itself in front of you. The moon was big and orange. You said something about the future and a miracle. And about how things will explain themselves when the right time comes.

I wish I would be there when you have your exhibition. I wish I owned the privilege to live close to you, to be able to run in to you coincidentally. Maybe one day, in a city that is big enough for all our projects, dreams and visions.

I’m going to bed now. Say hi to Y. and the cat from me.
I hope you’re great.

PS. How was the concert?

Kneuterig

Posted 6 november 2009 by pajaroo
Categories: nutteloze overpeinzing

Na een lange, vermoeiende maar uiterst bevredigende dag kan ik me voorlopig enkel dit afvragen: waarom kunnen we in Vlaanderen topsporters niet gewoon steunen, zoals in de rest van de wereld? Waarom straffen we de weinige mensen die het verschil maken omwille van een kneuterige regel?

Kunnen we dan nooit eens trots zijn op wie we zijn en wat we presteren?

Nu ga ik slapen. Morgen voor zonsopgang het bed uit richting het magazijn in Bissegem waarna meteen doorreizen naar De Nachten. Het wordt een lange helse dag. Vandaag was rustig en romantisch, druk en gezellig. Het Bulgaarse meisje en haar wederhelft waren in Gent en ik was hun dolgelukkige gids. Later meer. Nu beddenbak binnen, zoals de mama dat vroeger altijd zei.

Zeurderige tijd

Posted 3 november 2009 by pajaroo
Categories: geblaat en wol wol wol

Ik wil het je zeggen maar ik durf niet.
I’m scared, you know. I have thoughts floating through my mind and they’re all about you and why you even look gorgeous when you have a cold. That you’re sweet. And that sometimes, when I’m wearing blue, I put on the necklace you sent me.

Ik slik even wanneer ik dit terugvind. Deze blogs hebben een plekje dat ‘drafts’ heet en waar onafgewerkte stukjes bewaard worden zonder dat je dat vraagt. En dan kom je dit plots tegen. Ach hoe verliefd ik was en hoe bang ik werd omdat eind september naderde. Een terechte angst zo bleek. En vandaag moest ik de hele tijd aan hem denken op het werk. En toen liet ik een raam op mijn hoofd vallen toen ik het wilde sluiten. Maar ik bleef nog steeds aan hem denken.

Maar het wordt allemaal beter. Dat heb ik jaren geleden geschreven en vorige maand en gisteren maar ik moet het soms eens herhalen zodat ik het zelf geloof. En gisteren stuurde zij me een tekst die bij me paste vond ze. En die gaf me een krop in de keel. En die kunt u ook lezen als u op onderstaande link klikt.

Het is troebel in mijn hart. Het draait en keert en het stormt en het wil maar niet tot rust komen. En ik weet dat u wacht tot ik weer een nieuw onderwerp aansnijd. Een nieuwe jongen. Een nieuw land. Een nieuwe gebeurtenis. Wees gerust, ik wacht even hard als u. En onderwijl zeur ik maar wat. Dat spijt me heel erg. Maar als u me steunt in deze zeurderige tijd dan beloof ik u meer en beter later.

En deze link: http://properlylost.blogspot.com/2009/07/girls-by-nicole-blackman.html

Heksenketel

Posted 3 november 2009 by pajaroo
Categories: *dit wilde ik nog zeggen

Uit het zwarte boekje:

De bulgaar zei dat er iets speciaals was met mijn ogen.
Ik ben niet ongelukkig.
Alleen onrustig.

Het is hier een heksenketel op het werk.
Dat is goed. Zo gaat de tijd snel voorbij.

31 plus 2

Posted 3 november 2009 by pajaroo
Categories: dit is de liefde dames en heren, geblaat en wol wol wol

Het is nogal saai en ik vind geen manier om het mooi te verwoorden. Dat zeg ik tegen haar wanneer ik uitleg waarom ik al een paar dagen niet meer schrijf. Er zijn nochtans de droge feiten om te melden.

Ik at zondag voor het eerst everzwijn en het was goddelijk.
De marsman, Q. en hun gekke huisgenoot gaven het beste housewarmingfeestje ooit. De hele avond gesprekken gevoerd met binnengewaaide Zweden, een Franse ballerina die in Duitsland woont en in Barcelona en met Wim Vandekeybus heeft gedanst, het liefste kok-meisje uit groot-Ledeberg en de mooiste en interessantste parisienne sinds lange tijd. De wijn vloeide rijkelijk en het gezelschap vermengde zich geruisloos onder elkaar. Mopjes tappend en kaasjes verorberend. De pompoencake van de marsman was goddelijk. Plots ging de zon op en vond ik mijn bedje weer.
De Eenhoorn heeft me aangenomen. Eén goede keuze.
Ik werk deze week weer in Bissegem, alwaar de misantroop mij bijwijlen schaterlachjes bezorgt en ik soms wegdroom maar over het algemeen best gelukkig ben.
Mijn voormalige geliefde is weer in het land. Hij zag er mooi uit op het scherm. Donderdag speelt hij nog eens mijn persoonlijke chauffeur wanneer ik een Bulgaars meisje ga ophalen in Brussel wegens treinstaking. Of hoe een droevige nacht in Sofia diepe banden kan smeden.
En ik had daarnet maar weer eens – oh het vlees is zwak zegt zij – een webcamconversatie met de bulgaar. Hij brengt een vriend mee naar België. ‘Ik kom speciaal voor jou’ krijgt plots een geheel nieuwe dimensie. Maar hij was lief en het was een vrolijk gesprek en dit keer moest ik niets forceren. Ik denk dat het de verwachtingen zijn. Ze zijn gedaald en het is goed.
Ik ben in de war dezer dagen. Er zijn veel denkpistes en veel mogelijkheden maar niets is concreet en niets is écht wat ik zoek. Ik denk dat ik graag nog eens rustig in iemands armen in slaap wil vallen. Ik denk dat ik wil stoppen met dromen over mannen die vriendinnen hebben, op de beurs spelen en renovatiepremies aanvragen. Ik wil stoppen met terugverlangen naar iets wat er nooit was. Ik denk dat ik vooruit wil, december voorbij, naar januari, en februari, en maart en ik denk dat ik nog eens glimlachend in slaap wil vallen.

November is begonnen. Nu wordt het moeilijk om de dagen te tellen. We zitten aan 31 plus 2.
Mijn babyzusje is humeurig en de wind rukt het leven uit het straatbeeld. Het regent. Ik eet een joehoert met frambozensmaak en vraag me af wanneer alles weer in de plooi valt. Gelukkig past het jurkje met het Spaanse gedicht nog. Ik kocht het toen ik huilde om een jongen. De jongen die ik straks weer zal zien in de straten van Granada. Hij zal me een bed aanbieden en hopelijk ook wat oprechte vriendschap.

U ziet het. Ik had weinig mooie woorden om het uit te leggen.
En eigenlijk, stiekem wilde ik gewoon I love you zeggen.
Maar ik beet op mijn tong en maakte een mopje.
I have the perfect thing for you zegt hij.
Het is een filmpje waar een flamencogitarist een lied dat ‘Granadina’ heet speelt voor Bosnië.
Een weemoedige glimlach landt op mijn gezicht. Hij ziet het.
And with this I say goodbye Suzan.