Leven

Yasmine is dood. En Michael Jackson ook. Het is me het dagje wel. Hopelijk stoort niemand zich eraan dat ik wél wil leven. Het is vroeg en ik zit in het salon van mijn ouderlijke huis. Wanneer ik hier over een uurtje vertrek zal ik hier welgeteld 14 uur geweest zijn. En hup weer weg, de wijde wereld in. Want het zal zonnig zijn en onweren en wij zullen in tentjes de natuur ondergaan en genieten. Wij zullen dansen op alle ondergronden, zij het modder, zij het stof.

De komende drie dagen kunt u mij terug vinden op Couleur Café. Ik zal daar wat rondhossen in het kielzog van een hoopje vrienden, wat dansen, wat cocktailtjes verorberen, wat slechte grappen maken en wat luisteren naar de medemens die kreetjes slaakt als ‘oh kijk wat een mooi negertje, skatiek!’.

Daarna begint ‘vakantie’. Vier weken waarin ik zal werken en één bachelorpaper zal schrijven. Drie weken daarvan zal ik hier doorbrengen, in dit huis waar de keukenmuren rood zijn en het terras op de eerste verdieping klein is maar toch tot de verbeelding spreekt. Waar reigers de vissen uit onze minuscule vijver weten te roven. Waar mijn zus een ravage achterlaat in elke kamer die ze doorkruist heeft. Het is toch wel een paar jaar geleden dat ik hier nog langer dan een paar dagen was. De symbiose die mama en zus in die tijd opgebouwd hebben wordt gauw verstoord wanneer ik mij in hun dagdagelijkse leven vermeng. We shall see.

En daarna vlucht ik weer naar Gent. Gent dat in die week dat ik daar zal werken een massabijeenkomst zal zijn. Misschien ga ik ook naar Riga. Naar een Russisch huwelijk. Waarschijnlijk ook naar Engeland, om daar patatten te schillen en uien te pellen voor een horde kinders die Engels moeten leren van hun ouders. Het zijn de vrijwilligersvergoeding, de vrije namiddagen, het kasteel, de gratis trip naar Londen en het gezelschap van de marsman die het toch maar aantrekkelijk maken.

Hopelijk geraak ik ook nog in Lissabon, alwaar mijn aller Rocío zich de komende maanden zal verschansen. En uiteindelijk, helemaal op het einde, op die dag waarop de wereld even stilstond, op elf september, ga ik naar NEW YORK!

Niet dat het u interesseert, beste lezer. Maar wat doet een mens om halfnegen ’s ochtends na het verorberen van een halve meloen en een bakje joehoert? Over een halfuurtje passeert de trein naast mijn huis en ik spring erop. Ik spring er een minuut later weer af en ga het memeetje even bezoeken alvorens weer verder te treinen naar Het Grote Avontuur.

Wat zijn uw vakantieplannen?

Explore posts in the same categories: geblaat en wol wol wol