Bissegem
Het is van werken. En van lezen in ‘In Europa’.
Elke dag na mijn werk trein ik meteen naar Gent, alwaar ik de laatste restjes zon tot mij neem en me telkens weer vergeefs voorneem mijn kamer leeg te maken (lees: uit te mesten). Ik slaag er steeds weer in om in parkjes en steegjes te belanden met ijsjes en drankjes. Er is ook afscheid. Morgen vertrekt het Bulgaarse meisje dat zo dol is op Belgische chocolade. Ik heb bij mijn memeetje al een grote doos mignonettes gescoord. Smiley.
En toch zal ik morgenochtend weer om halfzeven door mijn gsm gewekt worden in mijn dierbare zwijnenstal op Boudewijn. ‘Het is tijd om op te staan. Het is zes uur en dertig minuten.’ Dan spring ik in de douche, schiet in de laatste quasi-propere kleren en rep me naar het station alwaar ik een muffin koop alvorens op de trein te stappen. Ik ga tot Wevelgem, pluk mijn zus uit de zetel en samen rijden we naar Bissegem, het gehucht waar wij beiden werken.
Ik hoop dat Coca-Cola Light niet giftig is want ik drink liters van het goedje om niet voor de pc in slaap te vallen.
Ik wil eigenlijk heel veel dingen vertellen maar ik kan niet en daarom beschrijf ik nu mijn dag. Wist u dat ‘In Europa’ een echte aanrader is? Ik zit 150 pagina’s en één Wereldoorlog ver. Nu komt de Revolutie van 1917 in Rusland. En dan nog 900 pagina’s.
En ik onderbreek dit bericht omdat de vriend die ik beschreef onder het stukje ‘Call me’ me net gebeld heeft en hij gaat me naar Gent voeren. Waarschijnlijk vindt u dit totaal irrelevant maar het is een jaar geleden dat ik de persoon in kwestie nog eens in de ogen keek.
Vergeef me het produceren van stomme zinnen. Ik ben gelukkig en het lukt niet zo goed.
