Zeurderige tijd
Ik wil het je zeggen maar ik durf niet.
I’m scared, you know. I have thoughts floating through my mind and they’re all about you and why you even look gorgeous when you have a cold. That you’re sweet. And that sometimes, when I’m wearing blue, I put on the necklace you sent me.
Ik slik even wanneer ik dit terugvind. Deze blogs hebben een plekje dat ‘drafts’ heet en waar onafgewerkte stukjes bewaard worden zonder dat je dat vraagt. En dan kom je dit plots tegen. Ach hoe verliefd ik was en hoe bang ik werd omdat eind september naderde. Een terechte angst zo bleek. En vandaag moest ik de hele tijd aan hem denken op het werk. En toen liet ik een raam op mijn hoofd vallen toen ik het wilde sluiten. Maar ik bleef nog steeds aan hem denken.
Maar het wordt allemaal beter. Dat heb ik jaren geleden geschreven en vorige maand en gisteren maar ik moet het soms eens herhalen zodat ik het zelf geloof. En gisteren stuurde zij me een tekst die bij me paste vond ze. En die gaf me een krop in de keel. En die kunt u ook lezen als u op onderstaande link klikt.
Het is troebel in mijn hart. Het draait en keert en het stormt en het wil maar niet tot rust komen. En ik weet dat u wacht tot ik weer een nieuw onderwerp aansnijd. Een nieuwe jongen. Een nieuw land. Een nieuwe gebeurtenis. Wees gerust, ik wacht even hard als u. En onderwijl zeur ik maar wat. Dat spijt me heel erg. Maar als u me steunt in deze zeurderige tijd dan beloof ik u meer en beter later.
En deze link: http://properlylost.blogspot.com/2009/07/girls-by-nicole-blackman.html
