37,8

Ik heb een rode blos op mijn wangen. Het is schattig. Het is koorts.  Daarnet kwam de voormalige geliefde binnenwandelen. Hij mocht me niet aanraken omdat ik ziek ben maar ook gewoon omdat we nu niet meer samen zijn. En nu ik Bulgarije zo veel mogelijk probeer te vergeten en daar soms ook in slaag komt hij weer bovendrijven in mijn gedachten. En hoe hij zo lief kon zijn. Vooral wanneer ik bijna in slaap val mis ik zijn arm. Vooral dat. En dat ik  nu niet meer zo belangrijk ben voor hem.

En ik zeg tegen mezelf het is beter zo en ik meet mijn koorts nog eens. 37,8. En zo merk ik dat alles langzaamaan beter wordt en dat we niet weten hoe de volgende dag eruit zal zien.

Ik heb altijd van je gehouden, liefste ex-rus van me. En ik ben vaak een klein verwend wicht geweest maar ik heb altijd van je gehouden. En ik mis je. En terwijl ik dit schrijf vullen tranen mijn ogen maar ik glimlach toch. Omdat het allemaal groot worden is, en wijs, en zelfstandig. Omdat ik altijd een boontje gehad heb voor onbereikbare mannen. En omdat ik zo blij ben dat zij je alles kan geven wat ik niet kon.

En nu ga ik slapen. Mezelf opkrullen in een bolletje zoals steeds, zodat er altijd een lege plek blijft in mijn bed. En ik wacht en sla mijn arm om een boek, me afvragend wie de volgende zal zijn.

Explore posts in the same categories: dit is de liefde dames en heren, nutteloze overpeinzing