Falen

Voor ik aan een nieuwe blog begin moet ik hier nog iets schrijven. Namelijk dat de naam van deze hier, los pájaros de don Jacques, ofte de vogels van meneer Jacques, opgedragen was aan mijn grootvader. Net zoals mijn thesis. Daarop stond: Para mi abuela, y para don Jacques, que en paz descanse, el amor de su vida. Voor mijn oma, en voor don Jacques, zaliger, de liefde van haar leven.

Ik kreeg een 15 voor die thesis, studeerde met onderscheiding af (wat niet zo’n verdienste is maar toch een beetje) en mijn oma gaf me haar liefdesbrieven cadeau, met een strik eromheen en een kaartje erbij waarop stond dat ze haar belofte nakwam en dat ik ook mijn deel moest nakomen, namelijk ze pas publiceren na haar dood.

En dus met dat afstuderen, en dat verhuizen naar een echt huis, en dat verliefd zijn op een jongeman die dat ook is op mij en dat weekendjobje in een schattig koffiehuisje, en die opleiding internationale politiek, ja door al dat heb ik het gevoel dat ik niet meer voldoe aan de eisen die deze blog mij stelde. Stoer zijn, bezig zijn, zoeken en nooit vinden, onbekende mannen kussen en dan maanden huilen, falen.

U hield van mij, liefste lezer, omdat ik faalde. Omdat ik duizend en één avonturen beleefde, die hier neerpende en nooit rust vond.

Eerst kwam de liefde, toen het huis, toen het diploma en gisteren de weekendjob. En ik zeg niet dat ik nu altijd rustig ben. Onlangs was ik kwaad op iedereen en werd ik bang van de liefde van mijn geliefde, om maar iets te zeggen, maar ik hoor hier niet meer thuis, bij de vogels van meneer Jacques. Meneer Jacques komt, samen met zijn liefdesbrieven,  met mij mee, naar een andere plek, waar ik mag schrijven over hoe ik eten klaarmaak  en de badkamer kuis in mijn huis. En over hoe die onvoorstelbaar beantwoorde liefde wel cool is en niet saai voor buitenstaanders.

Ik heb faalangst.

U hoort het gauw. Dat nieuwe adres. Misschien blijf ik wel gewoon bij wordpress. Dat maakt het allemaal gemakkelijk.

Explore posts in the same categories: *dit wilde ik nog zeggen