Het verhaal
Hier komt het verhaal van de vogels van meneer Jacques. Waarom ik net dié naam gekozen heb voor mijn blog. En waarom de lezer geen verwachtingen mag koesteren.
—
Ze had vele liefjes gehad. Aan de lopende band zelfs, de één na de andere. Maar nu was het voor echt. Nu was het de ware. Hij was een Argentijn met de veelbelovende naam Alejandro. Haar moeder, reeds dromend van een sprookjeshuwelijk, begon een cursus Spaans te volgen. Haar vader, een horlogemaker met meer werk dan inkomsten, hield het bij luisteren naar de Spaanse radio terwijl hij de wonderlijke mechanismen der tijd zat te herstellen. Hij was een man van weinig woorden. Een groot intellect. Een groot hart.
Op een dag kwam Alejandro met haar mee naar het ouderlijke huis alwaar moeder druk in de weer was in de keuken. Vader zat met de krant in de zetel. Het was zondag. Alejandro probeerde een gesprek aan te knopen. Vader, te trots om toe te geven dat hij amper een woord van wat hij zei verstond, glimlachte en fronste, veinsde dat hij alles begreep.
¿Cómo están los pájaros, don Jacques?
De man begreep er niets van, aarzelde even en maakte toen het gebaar met de handen, begeleid door de onmiskenbare beweging met de mond, als wilde hij zeggen ‘zozo, het gaat wel’. Alejandro onderdrukte een lachje en ging zich bij zijn geliefde voegen op haar kamer. Hij vertelde haar dat hij haar vader gevraagd had hoe het was met zijn vogels. De vogels van meneer Jacques waren namelijk zijn stokpaardje, zijn grote liefde.
Alejandro bleek uiteindelijk toch niet de ware te zijn. Vader bleef naar de Spaanse radio luisteren en moeder bleef hopen op een nieuwe geschikte kandidaat. Wanneer zij echter schreef naar Alejandro in het verre Argentinië, wist ze wat te antwoorden wanneer hij vroeg hoe het met haar ging.
Zozo. Het gaat wel. Como los pájaros de don Jacques.
Don Jacques is enkele jaren geleden overleden. Hij was mijn grootvader en er gaat geen dag voorbij zonder dat we hem missen. Zij was en is nog steeds mijn tante die na Alejandro geen geluk meer kende in de liefde.
En u, beste lezer, vraagt zich af waarom een nieuwe blog aanleiding moet geven tot zo’n melig brokje familiegeschiedenis? Gewoon, omdat ik daar zin in had. Gewoon, omdat ik met de vogels van meneer Jacques wil aantonen dat hier geen grote dingen verwacht mogen worden. Ik wilde weg van mijn vorige plaats omdat de verwachtingen me omverbliezen. Ik kon geen woord meer uit mijn hoofd wringen uit angst een al te gretige lezer teleur te stellen.
Dus wanneer iemand u vraagt wat u van deze blog vindt, antwoord dan gerust eerlijk. Zozo. Het gaat wel. Como los pájaros de don Jacques.
[de j in pájaro en Alejandro spreek je uit zoals de ch in lachen]
