Tjah.

Soms is het toch allemaal raar. De hele dag met z’n drieën op mijn kleine kamertje ontnuchteren. Letterlijk en figuurlijk. We keken naar een serie en af en toe keek ik naar de bulgaar en ik kon geen gevoelens aflezen op zijn gezicht. Dat kan ik nooit omdat hij ze amper toont en ik maande mezelf aan om geen affectie te verlangen. Hij kan ze toch niet geven.

Gisteren begon de nacht vroeg en hij leek nooit te eindigen. Twee gekke meisjes kweelden mee met marginale muziek en dansten en zongen tot Home Boudewijn daverde onder hun voeten. En zij vonden de weg naar het erasmuscafé en dansten nog meer en de bulgaren keken toe en fronsten af en toe maar soms leek het alsof het goed was.

Het is vreemd om je verleden naast je te zien lopen en niet goed te weten wat ermee aan te vangen. Het is heel vreemd om te zien hoe hij nog steeds hetzelfde is als toen hij hier woonde en nog steeds hetzelfde als hoe hij was toen ik naar Bulgarije ging. Enkel mijn perceptie, mijn verwachtingen en verlangens zijn veranderd doorheen de maanden. En het besef is er eindelijk dat er ondanks alles iets ontbreekt tussen ons.

Ik was zo dol op hem omdat hij anders keek naar de wereld, omdat hij me zoveel leren kon en omdat hij zo grappig kon zijn, en creatief, en verdomd mooi soms en ik weet als hij lachte dat ik even niet meer wist hoe het zat. Maar nu ik gewoon bij hem ben en we als vrienden zijn ben ik niet meer zo onder de indruk. Hij is nog steeds duidelijk anders dan een doorsnee kerel en zijn brein werkt altijd op volle toeren en hij ziét dingen, hij ziet altijd de zaken helder. Het is gewoon alsof er iets ontbreekt tussen ons, alsof er een muur tussen ons staat waar veel woorden en emoties op afketsen omdat hij de essentie van wat ik bedoel niet vat. En het is misschien de taal. Maar het is vooral zijn onvermogen om in de huid van een jong romantisch meisje te kruipen. Hij begrijpt me echt niet. Dat is de conclusie. Hij snapt het niet. Hij mist iets waardoor hij me anders inschat dan ik ben.

Het zal nooit iets worden tussen ons. Niet nu, niet in februari, niet wanneer hij hier een jaar zal zijn. We leven met ons hoofd op een compleet andere planeet en hebben nog geen manier gevonden om verre reizen te maken. Althans niet die reizen.

Maar hoe warm word ik vanbinnen wanneer hij me aanraakt en hoe vertederd ben ik door zijn lieve gezicht. Het zijn de resten van een lang verhaal dat straks zachtjes en met een glimlach toch een beetje goed afloopt. We moeten leven in de realiteit las ik onlangs. Ik hou mijn ogen en mijn hart open.

Mooi

Tijd voor een goed nieuws show. Of althans iets wat dicht in de buurt komt. Gisteren werden mijn ogen gemeten, werd mijn bloed mondjesmaat afgetapt en wandelde de bulgaar plots Home Boudewijn binnen. Ik had alles onder controle, wandelde met zelfverzekerde passen en hield mijn kin een beetje op. En ik glimlachte en hij ook en zijn vriend ging even op bed liggen en wij maakten een wandelingetje naar de supermarkt om chocolade, als voorheen. Ik ging naar de les en hij toonde zijn Gent aan de vriend.

De avond viel en ik pikte hen op in een dubieus café aan de rand van Ledeberg en ik nam hen mee naar het leukste huis daar in de buurt. En daar stonden de marsman en de hamster en G. de whiskyman ons glimlachend op de wachten. De ene fles rode wijn na de andere werd gekraakt en gesmaakt en de marsman toverde een onvolprezen feestmaal op tafel. Echt. Er was een aperitiefhapje van bladerdeeg gevuld met spinazie, champignons en pijnboompitten, gevolgd door een broccoliroomsoepje en het hoofdgerecht was een zalm-preiquiche met een granaatappel-rodebiet-witloofslaatje.

Op dat moment had mijn euforie een ongekende hoogte bereikt en ik nam nog een slokje en ik merkte dat mijn ogen verleidelijk die van de bulgaar opzochten en ik zag hem lachen en genieten van het voedsel en zijn wangen waren rood zoals ze altijd zijn wanneer hij het warm heeft en gelukkig is. We maakten mopjes en we dronken advocaat en amaretto als dessert en ik legde mijn hand op zijn knie en hij raakte zachtjes mijn rug aan en mijn geest was compleet de mist in gegaan maar ik wilde niet nadenken enkel genieten.

Plots wees de immer attente marsman de vriend van de bulgaar het logeerbed daar die zijn ogen amper nog kon openhouden. Even later fietste ik wat wankel en zag de bulgaar de brug ophollen en weer naar beneden en ik weet niet meer hoe ik mijn kamer terugvond en of we in de lift naar elkaar keken maar ik schopte mijn schoenen uit en ik bedacht dat ik mijn ogen moest openhouden, dat hij zo mooi was.

Deze ochtend werd ik wakker, een droge keel en een kloppend hart en ik voelde een arm tegen mijn rug en ik zag kledingstukken in alle uithoeken van de kamer en ik moest glimlachen.

Vandaag dronken we koffie in mijn favoriete koffiehuis en ik nam hen mee naar de beste lasagne bij de beste Italiaan en nu zijn zij naar een concert en straks gaan we samen dansen in de Vooruit. Thank you for the dinner zei hij en hij kuste mijn wang en dat heeft hij nooit eerder gedaan want hij toont nooit tekenen van affectie.

Dus beslis ik voor mezelf dat ik deze momenten bijschrijf in het verhaal van 2009 en dat ik nooit meer dan dit moet verwachten. En het was mooi voor wat het was en dat ik het verhaal echt mooi heb kunnen afsluiten met in alcohol verpakte romantiek. Hij blijft nog tot zaterdag maar ik heb het gevoel dat ik het beste al gehad heb. Geen verwachtingen. Gewoon genieten en proberen niet opnieuw verliefd te worden.

Kies maar.

Trixie Whitley zingt nog eens. Er is rust en onrust tegelijk. Ik ben niet bang voor deze week. Er zijn feestjes gepland, er is een extra matras en een dekbedovertrek. Er is een paar schoenen met een houten hakje en een algengroen strikje. Er is een gevoel dat mijn hart doet overslaan en het is niet de nakende komst van twee bulgaren.

We weten allemaal waar het vandaan komt en wat het is en dat het overgaat en dat ik me er telkens weer door laat meeslepen. Ik kan het hier niet schrijven. Omdat het overgaat. En onderwijl schrijf ik hem lange brieven die ik hem nooit zal versturen en wacht ik geduldig. Ik wacht geduldig op iets wat ik zelf niet kan beschrijven.

Rust. Liefde. Wijn. Sigaretten. Dat antwoordde het meisje met de grote blauwe ogen toen ik haar vroeg of ze nog iets nodig had. Die eerste drie zou ik ook wel willen. Misschien kunnen we samen rustig een glas ribera del duero drinken en vergeten dat we liefde willen. Jij steekt een sigaret op en we vergeten het herenspel te spelen. We kijken om ons heen en zien mensen mooier dan ooit om ons heen.

Ik schrijf wat woorden lukraak op een blad en jij maakt er vloeiende volzinnen van. Over hoe we morgen de wereld zullen veroveren. Hoe we geen katten zullen doodrijden op ons rijexamen en over hoe we nooit zullen stoppen met brieven schrijven naar onbereikbare mannen. Plots komt er een man van pakweg dertig aan ons tafeltje zitten. We kijken even naar elkaar en beslissen meteen dat hij jou wil. Hij heeft een baardje en een door liefde en leven verschroeid gezicht. Hij spreekt vier talen en Nederlands is er geen van. Hij heeft door landen gezworven, vrouwen bemind en vast ook onbewust wat nakomelingen verwekt. Hij speelt een instrument meesterlijk. Kies maar, zullen we gitaar nemen? Hij ziet verdriet in je ogen maar zwijgt, legt zijn leerachtige hand op jouw gebroken vingers en je voelt je bloed plots weer stromen.

En hij blijft. Eerst was hij een man-van-één-nacht. Maar hij blijft.

Ik wacht op de volgende. Een andere keer.

We komen er wel.

Ik lees een nieuw boek over toeval. Het is van dezelfde auteur maar dubbel zo dik. Het gaat over zwarte zwanen en de beurs en hoe je eigenlijk geluk hebt of niet en het is zo intelligent geschreven dat ik het niet kan uitleggen omdat ik daar de intellectuele capaciteiten niet voor heb.

En dus beperk ik me maar tot de orde van de dag, of de dagen. Ik heb er weer drie dagen aan dat bureau op zitten, gegevens in de computer steken en zachtjes meezingen met goede liedjes op de radio. Stiekem naar de overkant lopen om melk en suiker en dan naar hartelust koffie in het keelgat gieten. De misantroop bezette nog steeds het plaatsje naast me aan het eiland en vermeldde de tweede dag terloops dat hij een gedicht over me geschreven had. Als ik hem nog eens een postkaartje stuur dan stuurt hij het als antwoord. Deal.

En zo vroeg ik me gisteravond af hoe mijn dag en mijn werkweek zouden eindigen. Dat dat in een café in het kleinste straatje van Kortrijk zou zijn, was niét één van de vooropgestelde opties. Maar het gebeurde toch. Er was weer een elegante jongeman in betrokken, een strategisch bestelde fles champagne en een bloedmooie barjongen die zowel hem als mij meer dan bekoren kon. Het lokale rijkeluisvolk met goedkope sigaren en dito patserigheid moest ik er wel bijnemen. Ik danste eeen beetje maar niet te veel.

Ergens midden in de nacht werd ik thuisgebracht. Ergens midden in de nacht zocht ik vergeefs naar manieren om met jou te communiceren. Maar je zweeg langer en vaker dan ik had gewild. Mijn blik was troebel en ik had je bijna een door alcohol georkestreerde missive gezonden. God dank bedacht ik mezelf en verdiepte me in Completamente viernes -  helemaal vrijdag - van Luis García Montero. Nunca puedo alejarme de todo lo que eres. Ik kan me nooit helemaal verwijderen van alles wat je bent. Het gedicht blijft hetzelfde. De persoon die mij eraan doet denken niet.

Maar we komen er wel.

Goesting

Over zeven dagen landt de bulgaar in Charleroi. Het lijkt een eeuwigheid geleden dat we in die berghut in de natuur beslisten dat het niet zou lukken en dat ik naar België terug zou keren. En nu zal hij hier zijn. Hij wil feesten zegt hij, elke nacht, samen met zijn vriend die met ‘m meekomt. Dat komt goed uit. Ik wil namelijk dansen tot die dromerige glimlach niet meer van mijn gezicht te krijgen is.

En onderwijl probeer ik geen verwachtingen te creëren en te leven met volle goesting, zonder mij al te veel zorgen te maken om futiliteiten. Vanochtend zette ik het lied van Akon op waarop mijn zusje en ik dansten terwijl we saaie uren door moesten komen op grote luchthavens in de V.S. Ik zette het zo hard als ik kon en begon als een gek te dansen terwijl ik gekke bekken naar mezelf trok in de spiegel. Dat was eeuwen geleden.

It was really refreshing talking to you tonight. Dat zei de bulgaar daarnet voor hij ging slapen en ik besefte dat hij gelijk had. Er zit nog steeds een lontje onder mijn kont en ik ben nog steeds onrustig maar heel veel verdriet is afgevoerd, weggedreven, achtergelaten op die mooie plek in het zuiden van Spanje waar je de chocolademelk met een lepeltje kunt eten en waar ik voor het eerst weer kuste uit goesting in plaats van pijn.

Morgen zal ik vloeken omdat ik een uur geleden nog niet in bed zat. Twee werkdagen staan me te wachten. Hopelijk ligt hier nog een pyjama en een tandenborstel. Slaap lekker. It was really refreshing talking to you tonight.

G*dverd*mme

Een splinternieuwe go-pass. Vier cultuurcheques. Een mini moleskine notitieboekje. Een fotootje van Jan Gordo van toen hij nog mager was. Een vol kaartje van het schattige koffiehuisje – goed voor één gratis espresso. Mijn bibliotheekkaart. De kopiekaart van de universiteit. Klantenkaart van de Fnac, het winkeltje met de jurkjes, de bioburgers, de chocoladebar. Het Aldi-rekeningetje waarop de Bulgaar zijn naam had geschreven op onze eerste date. Het naampje voor wie ik een kadootje moet kopen op oudejaarsavond. De resetcodes van mijn identiteitskaart. Mijn identiteitskaart. Mijn bankkaart. Mijn geld.

Ik kan geen kant op vandaag. Heeft iemand mijn rode portefeuille gezien?

Update: ‘Wij zijn een eerlijk huis’ glimlachte de knappe jongeman in de Kopergietery, en hij overhandigde me mijn rode portefeuille, onaangetast. Ik ging naar het politiebureau en deed een nieuwe verklaring waarin ik stelde dat ik geen schade had gelopen en alles terug had. Ondertussen had ik al een soepje en een warme chocolademelk gedronken op krediet van een lief meisje en gedagdroomd dat jij voorbijwandelde, net daar waar ik moest zijn.

Goudvlokjes

De afwas is gedaan. De rugzak is gemaakt. Het bed is opgemaakt. Alles is klaar om dit huisje hier achter me te laten. De zon heeft haar gebruikelijke plek weer opgeëist en ik merk voor het eerst een schilderij op het raampje op. Gisteren maakte ik met Omar een avondwandeling. Ik vroeg hem me ergens mee naartoe te nemen waar ik nog niet was geweest. Het heette El ojo del Albaycín en verschafte een adembenemend uitzicht op de lichtjes van de stad. We maakten mopjes en moesten hard lachen. Ik weet niet of het het moment was of het nakende afscheid maar plots kusten we. Even leek het alsof ik me de ziel uit het lijf kuste, alsof ik in één klap alles achter me liet, alle jongens en mannen, gemiste kansen en verdwenen relaties.

Straks neem ik de bus naar Málaga. Eerst hier beneden nog een café con leche en een beetje lezen. Een beetje nagenieten van die vredige week die ik hier onverwacht in de schoot geworpen kreeg en die mij zoveel deugd heeft gedaan.

En nu ben ik weer thuis, in mijn kleine zwijnenstal. De regen klettert tegen de ramen en ik bedenk dat ik misschien de afwas eens moet doen die ik tien dagen geleden achterliet. Gisteren werd gauw duidelijk dat de reis nog niet beëindigd was in Charleroi Airport. De man van mijn dromen – zo wil hij dat ik hem vanaf nu noem – kwam me ophalen in zijn protserige doch comfortabele 4×4 en dropte mijn boeltje in zijn luxeflat in hartje Brussel, waarop we een stapje in de wereld gingen zetten. Het was middernacht geworden en hij troonde me mee naar een klein, voortreffelijk ingerichte bar die gerund werd door twee schattige homo’s en waar de enige klant een verbazend jonge dragqueen bleek te zijn.

De hele avond lang bleven de meer en minder opzichtige homo’s binnendruppelen en de muziek balanceerde tussen fout en fenomenaal. Mijn metgezel maakte meteen zijn entrée door een fles cava te bestellen die ons op perfecte wijze geserveerd werd. Toen ik duidelijk maakte dat de vlucht me hongerig had gemaakt, bestelde hij prompt een portie kaas en de soep van de dag, die ik mij zo goed en zo kwaad als ik kon meester maakte. De resterende cava verminderde zienderogen en plots besefte ik dat mijn derde glas net bijgeschonken werd en het cliënteel alsmaar kleurrijker leek te worden. Eén der eigenaars probeerde opgewekt en schaamteloos mijn metgezel te versieren. Hij leek dit proces te willen versnellen door ons een shotje te schenken van iets wat 24 karaats goudvlokjes en een zweem van kaneel bevatte maar vooral véél alcohol. Bij het binnengieten van het goddelijke goedje verspreidde zich een warme gloed door mijn hele lijf. Ik vermeldde terloops dat ik wel een dessertje lustte en de barman in kwestie opende spontaan een pak chocoladekoekjes en liet dat in de bar rondgaan, waarop mijn metgezel ons twee uiterst zoete biertjes bestelde. Dit alles ging aan mij voorbij in een kleurrijke roes van eten, drinken, knipoogjes en quasi-toevallige aanrakingen van mannen aan andere mannen en ik gaf mijn vermoeide ogen vrolijk de kost.

Deze ochtend leek de onvermijdelijke kater mijn gastheer niet te deren, en terwijl hij het bad voor me liet vollopen met heet water bereidde hij ons een authentiek English Breakfast. Er was Engelse thee, bacon, witte bonen in tomatensaus, toast, eitjes en een espresso achteraf. Ik leunde achterover in de designstoel en vroeg me af hoe hij erin slaagde elk detail van het ontbijt – tot de borden en glazen toe – perfect te presenteren. ‘Hotelmanagement’. En hij stak een sigaret op.

Ik ga de was doen. Tot gauw.

El público

Het regent een beetje in Granada. Het stoort me niet. Ik heb me weerom teruggetrokken in de bibliotheek, tussen een toren van boeken, tijdschriften, kopiekaarten en artikels. Op het laatste moment toch beseffen dat je misschien eens hard door moet werken want dat die thesis toch wel belangrijk is. En plots baan ik me een weg door het surrealisme, door Artaud, Breton, Buñuel en Pirrandello. Plots ben ik heel blij dat ik het moeilijkste, zogezegd ‘onmogelijke’ toneelstuk van Federico gekozen heb, El público, waarvan ik langzaam maar zeker verscheidene elementen begin te begrijpen. Het hele stuk wordt namelijk samengevat door Shakespeare’s Julia, die een gastoptreden doet en het uitroept:

A mí no me importan las discusiones sobre el amor y el teatro. Yo lo que quiero es amar.
Mij interesseren de discussies over de liefde en het theater niet. Liefhebben is wat ik wil.

Gisteren brachten de broer van Pepe en mezelve samen de avond door. We kookten onze maaltijden en keken naar Real Madrid op tv. We zaten naast elkaar aan dezelfde tafel onder dezelfde bureaulamp voor school te werken. Af en toe viel een woord of een zin. De sfeer was kalm en gezellig. Hij maakte me een té de canela en ik at een ferrero rocher. Voor we gingen slapen tapte hij nog wat muziek van zijn laptop af en gaf ze aan mij. Bruce Springsteen en Frank Sinatra. Gekke smaak hebben die Spanjaarden, hoewel ze geen flauw idee hebben van wat de zangers in kwestie zingen.

Morgen naar huis. Eerst naar Brussel. Dan naar Gent. Naar het toneel en naar dat kleine kamertje op de dertiende verdieping dat mij weer voor even een warm bed en dito omgeving zal verschaffen.

Rocío y yo (2)

Zou mijn leven er anders uitzien als ik, net zoals in dit huis, geen permanent internet tot mijn beschikking had? Zou ik dan ook elke ochtend met een kop warme chocomelk en een boek ontbijten? Een bruin broodje met nocilla – de duidelijk Spaanse variant van nutella – eten, een appeljoehoertje naar binnen lepelen en Jack Johnson vanuit mijn energiebesparende laptop laten zingen? Zou ik ’s avonds voor het slapen gaan nog steeds datzelfde boek met die zwarte kat ter hand nemen en erin lezen tot vermoeidheid de nacht in mijn ogen duwt? Ik betwijfel het.

Daarom is het goed dat ik even hier ben. Daarom is het goed dat ik straks in Gent mijn kot weer zal mijden. Dit keer niet uit pijn of onrust. Gewoon omdat de boeken die zich voor mijn neus opstapelen nooit gelezen zullen worden als de overvloed aan nutteloze informatie – ruis zoals het boek dat ik momenteel lees het noemt – maar uit mijn qwerty-beestje blijft komen.

Pepe is naar Lorca, zijn thuishaven. Hij heeft Mexicaanse griep. Gisteren heb ik de hele avond met hem en zijn broer in één ruimte vertoefd. Blijf dus maar lekker uit mijn buurt straks, liefste gezonde vrienden. Gisteren wandelde ik uit de faculteit Cartuja naar beneden net na zonsondergang. Een rode gloed zweefde net boven de huizen en de temperatuur zakte langzaam tot het punt waar je een jas nodig hebt. Ik kon Librería Babel niet ontwijken en voegde nog twee boeken aan mijn collectie toe. In Calle San Juan De Dios liep ik Omar tegen het lijf, die bezig was aan zijn gebruikelijke avondwandeling met sigaretje. Het bracht mij op ideeën. Ik dropte mijn zakken in de piso en ging weer naar beneden, handen losjes in de zakken, en wandelde een blokje om.

Straks de bus naar Sevilla, naar Rocío.

Een dag later in de bibliotheek van de faculteit Letras y filosofía. Uit het zwarte boekje:

Op de bus naar Granada. Het was zo leuk om Rocío weer te zien! We gingen naar Starbucks en tapas eten de hele tijd vertellen over haar Turk en haar cursus om lerares te worden en gewoon de dingen des levens. Het lijkt bijna surreëel elkaar na een half jaar weer in Sevilla te zien. Ik was rustig en gelukkig, zij verliefd en gelukkig. Het is haar echt zo gegund. ’s Nachts gezellig in bed wat foto’s van Lisboa bekeken en vanochtend ontbeten in een cafetería, café con leche y media tostada de mantequilla y mermelada. Helemaal op z’n Spaans. Het was goed elkaar nog eens te zien. Zo blijft het allemaal echt. Straks ga ik naar Cartuja. Eerst nog twee uur op de bus.

Nog een uurtje op de bus. Ik ging net door de foto’s op mijn camera en voor het eerst kijk ik op alles terug met een glimlach. Er is veel verdriet geweest maar ook veel mooie tijden. Soms heb ik spijt dat ik niet meer genoten heb en me altijd zoveel zorgen gemaakt heb. Granada heb ik kunnen goedmaken door deze reis. Laat ons hopen Bulgarije ook door zijn komst naar Gent straks.

Ik hoop en wil echt dat 2010 een jaar zonder al te veel zorgen wordt, althans wat betreft de dingen die ik zelf in de hand heb. Niet meer huilen voor elke jongen. Niet meer stressen voor tonterías en geen enkele reis nog laten afhangen van de liefde! Dat 2010 een jaar moge zijn met veel gelach, veel koffies, veel vriendschap, boeken, reizen en avonturen, een diploma, een plan, een tekst door mij geschreven die écht de moeite waard is.

El perro andaluz

Ik schrijf u maar meteen het vervolg op het vorige, dat ik niet meteen kon posten wegens geen internet. Ik ben opgestaan. Ik zit in de bibliotheek van de faculteit. Ik schrijf u dit bericht en dan ga ik over op de boeken, de thesis, Federico García Lorca.

Ik zal het u maar meteen meedelen: na de complete inzinking van vrijdag is het alleen maar beter gegaan. Zo kon u daarnet lezen dat ik nog een pure erasmus-nacht had en wat daarop volgde was een pure erasmus afterparty-dag. Mannen met katers rond de tafel en langzaam de dag beginnen. Ik nam een boek ter hand en toen de vooravond haar intrede deed begaf ik me naar buiten. De kioskero, ik zal hem misschien maar eens Omar beginnen noemen, want een mooie naam is het echt wel, bood me zijn arm aan en wij kuierden onder een nog steeds staalblauwe hemel. Daar mijn groene duffelcoatje zoals de marsman het altijd noemt compleet verloren gegaan was in het feestgedruis en zodoende stonk als de pest, had ik mijn vers aangeschafte deftige mantel aangetrokken. Qué guapa estás. En ik trakteerde hem meteen op een koffie. En daarna gingen we naar een plaats waar hij zelf, hippie als hij is, nooit of te nimmer zou heengaan. Echter vond hij de chocolate caliente in de Dunkin’ Coffee heerlijk en ik mijn chocolade-frambozenmilkshake ook. Toen was het zijn beurt. En plots stond ik tussen rockeros in El perro andaluz, de kleine groezelige bar waar mannen in zwarte t-shirts elkaar hun kersverse tatoeages tonen en meebrullen met hardrock en metal en ander geschreeuw. Maar het was leuk.

Hij begeleidde me naar de videoclub alwaar ik Annie Hall en Across the universe meenam. Zo gebeurde het dat Pepe, Julio y Susan eerst meezongen met Beatles-liedjes en daarna voor de tegengestelde partij supporterden tijdens de Masters. Helaas voor hen beet de Spanjaard in het zand tegen Federer.

Vandaag ontbeet ik in de faculteit. Media tostada mixta y zumo natural. Toast met boter en confituur en een versgeperst fruitsapje. Ik zit momenteel op de plaats waar ik vroeger zat. Pepe zat drie banken verder, toonde me gedichten uit een dik boek en plots viel de eerste sneeuw langs de erkerramen. Morgen ga ik naar Sevilla. Naar Rocío. Ik kan het bijna niet geloven. Het komt allemaal goed.

Uit het zwarte boekje:

Plots bedacht ik dat ik later zal zeggen dat mijn leven begonnen is op mijn eenentwintigste. Dat ik plots doorhad hoe het leven werkte. Dat ik afstudeerde aan de universiteit zonder ook maar iets te weten en dat ik daarna écht iets ging doen met mijn leven. Ik moet werken volgend jaar. Naar een ander land gaan. Écht iets leren. Ik voel het. Als ik nog langer blijf aanmodderen zal er nooit echt iets gebeuren. Vandaag zei ik tegen Omar dat zijn broer zes jaar van zijn leven verspild heeft door niet te studeren en een stomme job te doen en plots besefte ik dat mij hetzelfde te wachten staat als ik niet snel begin met leven.

Ik schrijf alleen. Naast mij zit een Spaanse jongeman Dostojevski te lezen. De andere wast af. Tennis speelt. Federer is op weg naar winst. En het voelt zoals het zou moeten voelen. Een avond als een andere in een leven als een ander. Ik onafhankelijk. Ik hoef geen bericht van niemand. Geen aandacht. Geen kus geen aanraking geen mooie woorden.